Saaie drol

Woensdag 26/4/2006

 

Afgelopen weekend de hele tijd in de tuin gewerkt samen met Yvo , en het was hard nodig. Aan ’t begin van het seizoen is er ontzettend veel werk te doen dat het in je eentje niet leuk meer is. De tuinmeubels staan buiten, de planten ook al en de grote hoop tuinafval in de boomgaard is bijna helemaal weg. Een groot deel van de kompost is al uitgereden en de boomgaard staat in bloei (daar hebben we niets voor moeten doen) Wel niet zo mooi als verleden jaar volgens mij, maar toch nog goed genoeg. Ook de knoppen van rododendrons staan nog niet zo mooi als verleden jaar, maar  de Fotinia (Photinia x fraseri 'Red Robin') daarentegen zal straks wel prachtig bloeien want ze staat nu al te pronken met haar knoppen.

 

Maandag ben ik weer met Yana gaan lopen, 37”! Knap hoor van haar, alhoewel ze na afloop van lichte rugpijn klaagt. En daarnet na de hockeytraining ook weer. Misschien zijn we er toch iets te hard ingevlogen?

 

Ben tussen de middag even langsgeweest bij Hilde. Zij heeft net een nieuwe heup ‘gekregen’ en is nu weer langzaam aan ’t herstellen. Wat een moed heeft dat mens toch. Zoveel hindernissen op haar parcours en ze neemt ze een voor een en blijft steeds opgeruimd en vrolijk. Ik ken er een paar die daar een voorbeeld aan mogen nemen. Jezus wat voel ik me eenzaam en verlaten op dat kantoor, tussen al die zelf- en vooringenomen sjagerijnige mensen. Wat onaardig van me, inderdaad. Misschien ben ik zelf ook wel zo’n saaie drol. Een bange saaie drol die al jaren zeurt dat ze iets anders wilt gaan doen en toch blijft zitten. Ik ga met mijn dochter praten, de krant lezen en naar bed. Dan doe ik tenminste iets nuttog, want dit schiet niet op zo.

 

Donderdag 20/4/06 (lekker)

Vanochtend naar een uiteenzetting over interne communicatie geweest, gepresenteerd door de HRM-&Marketing manager. Die man van de Marketing was wel heel gepassioneerd en enthousiast moet ik zeggen. Ze willen iedereen aanspreken, ik geloof niet dat het de eerste sessie was, als hij het zo volhoudt komt het misschien toch wel goed. Het is een moeilijk taak; zeker voor zo’n ingenieurshuis als het onze vol met eigenwijze mensen. Zo’n oud degelijk huis dat zo vasthoudt aan de oude getrouwe normen en waarden en dus ook helemaal niet openstaat voor verandering en een aangepast modern beleid. Alhoewel ik nooit direct met onze klanten in aanraking kom, hebben ze wel mijn volledige medewerking en inzet. Ik zit met een paar leke ideeën, die ik ga formuleren....

 

Afgelopen weekend zijn mijn ouders langsgekomen. Uren heb ik met ons Ma in de tuin gewerkt. Tig bollen er ingezet. Ik zag het allemaal niet meer zitten, begon zelfs wat passie te verliezen (ook de schuld van New York natuurlijk), maar nu we der samen zo’n goeie lap op hebben gegeven zie ik het weer zitten. Alleen slaag ik er maar niet in om op tijd te stoppen op kantoor; en dus nog even in de tuin te werken. Het is er zo druk, en door die 3 weken ziekte in januari en twee weken verlof heb ik toch een behoorlijke achterstand opgelopen die ik eigenlijk nu pas een beetje aan het inhalen ben. Bovendien zit ik nog steeds met een mokkend kind in mijn afdeling. Rita mokt en bokt mijn hele team uit elkaar. Iedereen is helemaal van slag en gestresseerd en ik zeg: NIETS.....................................
Het stuit me zo tegen de borst om op te treden tegen zo’n kinderlijk gedrag. Dat mens is potverdorie bijna 50 en ze gedraagt zich alsof ze DRIE is. Het is dat ze zo ontzettend hard en goed kan werken. Nog één dag mag ze mokken; daarna is ze een weekje op vakantie; en als ze zich dan nog zo aanstelt zal ik haar aanspreken (iets van dit is geen kinderspeeltuin (tip van Yana )). Dan zit ik nog met Fabienne die er maar de kantjes van blijft aflopen en met Marian die helemaal niet gelukkig is en dik tegen zijn zin komt werken. Ga der maar eens aanstaan als overbelaste middelmanagement  manager met lege handen.

 

Dinsdag eindelijk weer gesport met Fabienne. Zalig gewoon. Onze ouwe (?) getrouwe sportleraar was weer van de partij; alle spieren weer eens goed bijgewerkt en ik was niet eens stijf. Daarna hebben we zoals gebruikelijk bijgepraat in het café. Ook dat is heerlijk ontspannend en echt quality-time. Gisteren heb ik Yana zo gek gekregen om met mij te gaan lopen.Drie kwartier aan een stuk, en ze bleef maar lopen. Echt karakter heeft die meid, daar gaan we nog van horen. Morgen gaan we weer op pad.

 

Daarnet een uur met Uurs gebeld. We waren allebei op weg naar huis. Allebei in de file. Dan gaat het lekker snel (ik heb iets met lekker, ik weet het). Wat een leuk mens is het toch. Ik mag haar graag. Ze gaat weer een feest geven. En een bloesemfietstocht, die zit ook nooit stil.

 

Ook weer lekker met mijn lieve zus Monique gebeld, wat een fijne meid is dat toch. Ze hadden een heleboel ouwe studievrienden op bezoek gehad in Germont. Een zeer gevarieerd gezelschap vertelde ze me. Eentje wil en denkt ook dat hij een indiaan is; een echtpaar leeft van de lucht in Frankrijk en weet precies waar allles het goedkoppste of gratis is, en dat gaat zo maar door. Ze kan dat leuk vertellen, en het gaat goed met haar, ik hoor en voel dat. Maar nu komt Yvo thuis. Bijna 22h00. Das heel laat als je om 6h30 de deur uit bent gegaan, dus nu krijgt hij al mijn aandacht..........

 

zaterdag 15 april 2006

zaterdag 15 april 2006

 

Heel de middag in de tuin gewerkt, eindelijk de hydrangea’s van hun verdroogde bloemen van verleden jaar ontdaan. Nu staan ze er fris en ontluikend bij. Ik verheug me al op hun bloemenfestijn.

 

In de herfst hebben ze een mooie portie 1° oogst van compost gehad, dus dat kan niet misgaan.

 

Nu nog de hydrangea’s aspera’s. Door het koude en natte weer heb ik een enorme vertraging in de tuin. Maar ik ga me niet opwinden, het voelt echt heel goed zo’n dag werken in de tuin en dat is het belangrijkste. Morgenochtend ga ik vroeg opstaan en op de markt in Heverlee viooltjes halen om in de waterton te zetten. De stokroos die ik gezaaid hebt heeft gepakt, gewoon in open grond. Het was zo’n mooie zalmkleurige met een bijna dubbele bloem. Hopelijk blijft die mooie kleur, in iedergeval is de moederplant weer aan ’t uitschieten, dat is dus het 4° jaar op rij.

 

Yvo heeft vanmiddag weer moeten werken, maar rond een uur of 4 is hij toch ook de tuin ingetrokken. ¾ van het tuinpad is nu opgeruimd, de regen , de duisternis en de honger heeft ons naar binnen gedreven.

 

Siem is begonnen aan het verbranden van de ontiegelijk grote stapel met takken, in een klein vuurmandje notabene. Ben benieuwd hoe lang we daar over gaan doen? Het is in iedergeval een zeer spirituele activiteit. Dat kan hij wel gebruiken lijkt me.

 

Voor de rest, oeverloos lang (mijn inziens) gechat met Marleen. Ik heb het er zo moeilijk mee om hier mee om te gaan. Het druist zo tegen mijn natuur in om zomaar alles wat ze zegt te beamen en haar verdriet en problemen mee te betreuren. Ik heb echt heel erg sterk de neiging om te zeggen: wees nou toch sterk, zeur niet zo en ga der voor.

 

Maar als ik dat doe, kwets ik haar, en dat wil ik niet; maar ik wil haar ook niet zomaar napraten in haar gewentel in haar verdriet, maar gewoon bij haar blijven zitten terwijl ze zoch zo rot voelt.Erg moeilijk tijden het chatten natuurlijk. Ik merk dat ik haar erger, dat ze teleurgesteld is in mijn reactie. Wat een moelijk kwestie. Ik blijf toch mijn koers varen, niet koppig maar zeer doordacht.

 

Morgen is het Pasen. Naar Linden en O&O-Lux komen langs. Hopelijk regent het niet, want mijn moeder ging helpen in de tuin. En dat is heel hard nodig en bovendien werk ik graag met haar in de tuin. Ik bewonder haar kracht, energie en haar natuurlijke manier van tuinieren. Ik zou haar dat moeten zeggen, want als ik met haar in de tuin werk, staan al mij registers wagenwijd open.

 

Donderdag 13/4/06

Heb gisterenavond meer dan een uur met Rita aan de lijn ‘gehangen’. Heb geprobeerd om niet aan mijn kostbare tijd te denken, en goed te luisteren, om er helemaal voor haar te zijn. Is me vrij goed gelukt vind ik. Ze is niet gelukkig, en kan de mooie fijne dingen rondom haar niet zien. Ze blijft maar over het verleden tobben.

 

Gedane zaken nemen geen keer, maar ik heb makkelijk praten.

 

Al over de zestig en nog zo ongelukkig zijn over je jeugd, over dingen die je hebt meegemaakt.... Eng eigenlijk; nu ik zelf verantwoordelijk ben voor een gezin; wat de impact ervan op je kan zijn. Je hele verdere leven kan zo enorm beïnvloed worden door de omstandigheden van het gezin waarin je opgroeit. Ik mag er niet teveel aan denken, en bij de gewone dagelijke kleine incidenten die je met twee pubers tegen komt laat ik gewoon mijn hart en buik spreken. Pas al het echt serieus wordt, ga ik er eens ernstig over nadenken en met Yvo overleggen.

 

In iedergeval kan ik haar niet helpen, iets wat al zolang heeft ingewerkt en helemaal in haar manier van doen is ingebrand kan ik niet even als niet psychologe oplossen, het enige wat ik kan doen is er zijn. Luisteren en heel af en toe, als ze echt te onredelijk (mijn inziens dan) een klein beetje tegenwind geven. Mijn schilderij is bijna klaar! Ik verheug me er  erg op!

 

Krijg net onder mijn voeten dat de hockeykousen niet snel genoeg gewassen zijn.......

 

Pffff ik ren als gek, werk me de pleuris, kom amper toe aan iets voor mezelf; voel me toch goed, dan kan ik niet crashen. Mijn vrije tijd is het schrijven van deze blog.

 

Yvo is trouwens ontiegelijk moe de laatste dagen, helemaal niet abnormaal als je wekenlang 12 uur per dag en meer hebt gewerkt. Weekenden inbegrepen. Na verloop van tijd zegt het lichaam: STOP

 

Dus nu gaan we op tijd slapen en ruim 7 uur

 

Ik merk echt het verschil ondanks het feit dat ik ontiegelijk slecht slaap, maar Yvo snurkt zich als een baby door de nacht en wordt iedere dag weer fitter. Hoe fitter hoe beter natuurlijk...................

 

Maandag 10/4/06

 

 Vandaag gelukkig nog een vrije dag. Ben naar Flavia geweest om een kaartje in de bus te steken, maar gelukkig was ze thuis. Alex was er ook. Het was zo schrijnend, ik kon met moeite mijn tranen bedwingen. Ze was zo flink en moedig, ze had de behoefte om de hele laatse dag van Olivier te overlopen. Ik vond het heel fijn dat ze dat met me wou delen. Ik kan het zo moeilijk bevatten dat hij er niet meer is,dag op dag een week is hij er al niet meer, dat moet zo moelijk voor haar zijn. Hij is toch zo onverwacht snel “vertrokken”, niemand had dat zien aankomen. Zo’n verlies van een dierbare te verwerken krijgen, dan is niets meer belangrijk. Of juist wel, dan besef je hoe snel het allemaal gedaan kan zijn.

 

Siem heeft daarnet met mijn auto tegen een paaltje geknald, eerst heeft hij mij een uur laten wachten bij de tandarts en daarvoor was hij op de terugreis zo arogant boos geworden toen ik hem vroeg meer afstand te bewaren tussen zijn voorligger. Verontwaardigd dat hij was! Waar is het misgelopen?

 

Gelukkig; of misschien ook niet; had ik het boek ‘hoe overleef ik mijn familie’ mee op vakantie. Bijzonder interessant, maar tegelijkertijd ook beangstigend om te zien hoe belangrijk opvoeding is...........

 

De eerste dagen was ik echt de perfecte reisgenoot, geduldig, voorkomend en vrolijk. Maar naarmate de dagen vorderden moest ik steeds meer moeite doen om mijn ergernis en ongeduld te onderdrukken. Hopelijk hebben ze er niets van gemerkt, alhoewel ik natuurlijk ook maar een mens ben. Wat heb ik er aan gehad? Of moet ik er wel wat aan hebben? Waar is het goed voor geweest? Moet het ergens goed voor zijn? Nee, het is een proces, gewoon een familie bij elkaar, elkaar nemen zoals je bent..

 

Op weg naar de eindigheid; want daar word ik de laatse tijd wel fllink goed attent op gemaakt. En niet gebeurt zomaar voor niets

 

28/3/2006

 

Dinsdag 28/3 alweer

Ik begrijp niet hoe alleenstaande moeders dat doen. Twee kinderen, een huishouden en een fulltime baan in mijn eentje runnen is geen kattepis. Ik ren me rot, slaap veel te weing, maar voel me uitzonderlijk goed. Als een echte NY-se bestier ik hier het hele zaakje, ben kalm, beheersd en vrolijk zonder dat ik er een serieuze inspanning voor moet doen. Ik vind geen tijd om de krant te lezen, laat staan TV kijken zelf het sporten schiet er bij in.

296 mails stonden er op me te wachten, alle time management technieken ten spijt, je moet ze toch zo snel als mogelijk doorworstelen, en delegeer maar eens een keertje als de helft van je team er niet is. Maar ik heb er een goeie lap op gegeven en ben weer bijna helemaal bij.

Onze secretaresse was sjagerijing en onberekenbaar; als er iets misloopt is 't altijd de schuld van een ander. Ze had weer een kanjer van een spleet vandaag, ik voel me soms net een vent zoals mijn ogen naar haar ontiegelijke boezem afdwalen. Ben benieuwd hoeveel kg dat daar "aanplakt"

Morgen komt Y terug. EINDELIJK

Kan hij ook eens naar de afwasmachine kijken want dat ding wast als een krant.

STOEMP

 

Zondag 26/3,

Ik mis hem verschrikkelijk. Ik lijk wel een verliefde puber. Dacht al dat hij niet meekon skiën, veel te druk op kantoor natuurlijk. Hopelijk komt hij nog af met de trein. We zullen wel zien...........

Het was heel gezellig met m'n kleine sussie, ik heb dan maar met haar in ons bed geslapen.Eindelijk eens ruim tijd om bij te kletsen. Gelukkig thuis gegeten met de kinderen en hun favoriete stoemp. Veel over die luie madammen op haar werk gehad. Ze hebben al zo weinig geld in de kunstsector, en dan nog gooien ze het zo naar buiten. Die 2 voeren geen flikker uit, rekenen gewoon op hun aantal jaren dienst en goede vrienden in het gezelschap. Overal kom je dat tegen, niemand die zijn nek durft uit te steken. Bij ons heb je die ook (meestal vrouwen???)  zelfs in mijn eigen afdeling. Ben benieuwd hoe het daar afloopt. Niets laat ik meer aanslepen.

 

Sombere dag vandaag, maar wel warm. 16°c. Heb S behoed van het verslapen voor de voetbal. Wie gaat er in godsnaam sjotten om half acht (zomertijd). Toch terug in bed gekropen. Om 11h00 werd ik door Vincent uit mijn bed gebeld. Er loopt iets mis met poetrellen en framen, bakstenen moeten worden gemetst en zijn huis is niet afgesloten, hij moet dus vrij nemen maandag en dinsdag. Dat wordt me wat morgen. In iedergeval nog geen jetlag gezien.

 

Vandaag voor 't eerst dit jaar in de tuin gewerkt. Zoals ieder jaar nog steeds een beetje zenuwachtig van het vele werk dat staat te wachten, maar ik verplicht mezelf een agenda op te maken en me daaraan te houden. Niet als een kip zonder kop dus.....

De passiebloem en de druif zijn nu netjes gesnoeid  achteraan (vooraan dus)

Ook de planten in het tuinhuis heb ik eens goed verzorgd, maar buiten zetten durf ik nog niet. De schade is al met al beperkt van de Vorst, maar er stonden een paar agapanthussen op de tocht, en ik vrees het ergste.

Vrijdagochtend 5am vertrekt Y naar Barcelona. Ik moet haar gaan afzetten in Charleroi! Het wordt me het weekje wel.Moet ook nog absoluut naar het gemeentehuis om een bewijs te gaan halen voor haar.

Niet paniekeren, in NY draaien ze daar hun hand niet voor om..................

Koppijn

Zaterdag 25/3

Heb het gisterenavond nog tot 23h30 getrokken, slecht geslapen, in kleine stukjes. Y kwam rond 1h30 thuis en kroop lekker bij me in bed. Ook zij heeft slecht geslapen. Ze is snip- en snotverkouden met keelpijn. Niet verstandig om dan uit te gaan.
Ik zie en voel het, ze zijn weer een stukje onafhankelijker geworden. Ook tijdens onze reis hebben ze zo goed hun plan getrokken (buiten het incident met het WC-raam ;))
En dan kom ik thuis en ga metteen zeggen, nee dat vind ik niet goed?

Straks komt mijn kleine zusje op bezoek. Ze wilt met ons tweeën gn eten. Ik wil eigenlijk bij mijn kinderen zijn.
Het begint weer. Ik zal lekkere stoemp voor ze klaar maken, daar houden ze zo van.  

Lees verder...

WC-raam

wauwVrijdag 24/3/06

Goed aangekomen, was zo druk met Vera aan ‘t praten dat ik amper in de gaten had dat we lang moesten wachten om te vertrekken.

6u59 zou de vlucht duren, de stewardess versprak zich regelmatig, 7u95 kan niet natuurlijk. Normaal erger ik me daar verschrikkelijk aan. Nu niet meer. Zo’n zacht Limburgs accent vergeef je als ze het over Bussels heeft.

Rond half acht kwamen we aan, koffer opgepikt, alles ging vlot. Niet echt vrouwen van de wereld, maar we trekken ons plan.Vallen wel op, maar gewoon twee leukje aardige taarten, hadden aanspraak in ’t vliegtuig, blijkbaar praten wereldreizigers gemakkelijker dan burgervrouwen...........

20h00,Ik heb een Castell’in Villa gekraakt, kon het niet laten. Ik laat de helft over voor morgen.

S heeft in ons bed geslapen, de temperatuur metteen 1° lager gezet, stond op 30°! Ik lees in iedergeval mijn moeder nog niet voor.

Daar komt ie aanrijden


22h00, wie telt er nu zijn vaten was? Ik moet mezelf steeds inbinden. Een heleboel dus, genoeg om de berg terug in de wasmand te krijgen (mits goed duwen). Hebben net gegeten, een absurde combinatie van wortelen, met gehaktballen en couscous. Typisch. Ik denk niet dat ze het lekker vonden, ik ook eigenlijk niet. Maar ook niet vies. S is Y gaan wegbrengen naar Leuven. Fijn dat ie dat doet. Volgens hem is ze terug verliefd op D. Daar komt S weer thuis. Vlieg ik weer van de PC. Ga ik het nog lang trekken? Wat een flauwe kul die jetlag.

22h30, met hulp van S eindelijk een weblog aangemaakt, wat droom ik daar al lang van. Wacht nog steeds op m'n jetlag.
Was wel geschrokken toen ik thuiskwam, het WC-raam was afgeplakt met een stuk 'deur' van het tuinhuis? Ingebroken? Nee alles is er nog. Ook de hond. Dol enthousiast is hij.

S was dus in z'n ondergoed buitengesloten en heeft er niets anders opgevonden dan in te breken via het keukenraam. Ok het was koud, en wie denkt er nu goed in zijn ondergoed op straat. Nochtans alles voorhanden om koelbloedig te zijn. Voor de rest is alles vrij goed gegaan heb ik begrepen, het zag er ook netjes uit. Het ruikt nog steeds naar verf, maar dat is door de verwarming denk ik. En m'n Helleborissen stonden slap. Maar ook die staan weer mooi rechtop.